رهایت می کنم چندی

میان پیک تن شب ها ، شرابِ درد می ریزی
وَ در فنجان دل هر صبح ، چای سرد می ریزی

بهارت را طلب کردم که روحم را جَلا بخشد
تو امّا تووی رگْ برگم ، سُمومِ زرد می ریزی

من از روی محبّت دوستت دارم ، چرا هر شب
تمام عشوه ات را پای یک نامرد می ریزی؟!

غلط بود انتخابِ من؟ نه هرگز...! پس چرا عمری
پریشانی میان سینه ی این مرد می ریزی؟

رهایت می کنم تا با خودت خلوت کنی ، چندی
تو کهِ تاسِ امیدت را به روی *نَرد می ریزی

#ابراهیم_سحری_فومنی
*تخته نَرد