عشوهای اهلی

شعر چشمانش دل دیوانه را بر باد داد
عشوه هایِ اهلی اش را دست هر صیّاد داد

بی خبر آمد میانِ جانِ شیرینم نشست
تیشه ی مرگی به دست بسته ی فرهاد داد

گفتمش با من بمان و لطف روزم را نگیر
ساده دل خود را نثار هر شب شیّاد داد

باغبانم کاش می شد تا بهارانش کنم
باغ دل را ترک کرد و دست بادا باد داد

کار دستم داده او چون قاتلان حرفه ای
تیغ ابرویش سر سبز مرا بر باد داد

#ابراهبم_سحری_فومنی